Amerongen, 5 november

Op donderdag wisten Anita en ik nog niet wat we zouden gaan doen, lopen of niet. We hadden een druk weekeinde voor de boeg.

Maar op vrijdagavond beslisten dat we toch maar eens op de twintig wilden gaan lopen, dus moesten we op zaterdag om kwart over acht aanwezig zijn op de vertrek plaats achter het station.

Echter de wekker liep niet af en we schrokken om tien voor acht wakker, en konden dus niet meer op tijd op de vertrekplaats zijn. Dus snel aankleden en een kopje koffie en we reden direct naar Amerongen. Daar aangekomen en de auto geparkeerd, dan een flinke wandeling naar de startplek, onderweg kwam Ineke langs gereden. Je kan daar ook parkeren hoor, vervolgens rijd ze verder. Dan komen Chris en Gaatske: je had ook daar kunnen parkeren, natuurlijk als je meer met de vereniging mee gaat weet je dat. Maar we lopen dat laatste stukje en dan komen we op de inschrijfplek aan.

Fred wilde net gaan inschrijven en neemt ook onze inschrijving nog even mee, Anita moest nog even plassen en daarbij liep ze Ria voorbij, waarop deze verbaast zei: hé hoe komt Anita hier nu.

Waarop ik zei dat ik er ook was, afijn het was direct alweer gezellig, er was een flink ploegje DDV-ers.

Voor we weggingen moesten we van Fred nog op de foto. 20111105 amerongen1

We gingen met de gehele groep op pad, ook al liepen we niet allen dezelfde afstand. Hier en daar werd er gestopt en op elkaar gewacht, na een aantal kerken alwaar moest worden gestempeld; en een beklimming van een uitkijkpost over prachtig stukje Gelderland werd er afscheid genomen van de tien km.

De lopers van de twintig gingen verder, eerst door Leersum en daarna de bossen in, zelfs na een beklimming een rustje pakken. Waar bij het grootste deel van onze lopers de jasjes uit gingen en er zelfs zo sportief waren om de broek af te ritsen. En dit op 5 november alwaar je normaal met een dikke winterjas loopt en je zeker niet even op een boomstam gaat zitten rusten. Na vijftien kilometer kwamen er mensen teruglopen, want er werd gezegd dat er geen pijlen meer hingen.

Maar wij hadden Maurits bij ons en die had goed lopen lezen, hij zei dat we de bruine paaltjes moesten volgen, volgens de beschrijving. Dus gingen we alle andere lopers voorbij en gingen onze eigen gang en na verloop van tijd, ja hoor daar waren de pijlen weer.

Nog een klein stukje en we waren weer op het eindpunt en daar zaten Nel, Gaatske en Chris op het terras al aan de koffie, de rest nestelde zich erbij. Ik ging nog even stempelen en kwam nog iemand tegen, waarmee we altijd de lange afstand lopen dus even een praatje. Zij ging toen nog op weg voor een twintig omdat ze de dertig niet meer vol kon maken.

Wij gingen weer op huis aan na een heerlijke dag in het bos.

Frans.