Hoekelumse Bostocht 8 okt ‘11

We hadden een beetje de hoop dat er niemand bij de verzamel-plaats bij het station zou staan, i.v.m. de slechte weersvoor-spelling.

Nel had om half acht ook al afgebeld dat ze ziek was en het was echt beestachtig weer, toen we naar het station reden. Maar daar waren toch 6 DDV-ers. Dus wij met twee auto's op weg naar Bennekom, alwaar de Heide-lopers wonen. Want we laten ons niet kisten.

Onderweg daarheen klaarde de lucht toch wat op. Helaas was de weg naar Wageningen afgesloten naar twee kanten dus was dat even tobben. Maar we zijn er gekomen. Ook de start was per auto niet te bereiken; jawel: opgebroken.

Al met al eerst koffie en om 10 over 10 op pad. Even een stukje door de stad en via Heidelaan en Vossenweg ging het er op lijken. We doken het bos in en moesten de pijlen volgen. Dat ging prima; ze hadden hun best gedaan. Midden in het bos was de rust met frisdrank, koffie, erwtensoep en broodjes; het was er gezellig. En de zon scheen; ja wie had dat gedacht.

Het was een beetje zwaar lopen in het bos, maar wel mooi. Ook nog foto's gemaakt van paddestoelen in de zon. Toch nog wel een paar losse flodders regen gehad, maar dat mocht de pret niet drukken.

Toen we het bord Bennekom zagen dacht ik: we zijn er zo, maar nee we doken het bos weer in en een stukje hei. Mooie uitzichten, dus even stilstaan en genieten. Als je niet even stil stond, lag je zo op je snufferd met al die boom-stronken. Maar het is goed ge-gaan. We hadden het druk met bloemen kijken en plassen ontwijken, maar Chris en Wim Vermey waren in gedachten aan het knutselen aan wagentjes en boten.

Toen we in Bennekom een foto namen van een beeldje met een dorsvlegel, vroeg een mevrouw of we ook wisten wat het voorstelde. Toen vertelde ze dat er vroeger ná het dorsen, in augustus, de vlegels in de schuur werden gehangen en dan een wedstrijd werd gehouden onder de boerenknechten, wie het langst aan zo'n vlegel kon blijven hangen. De winnaar werd "Vlegel-koning" genoemd. Elk jaar worden nu die vlegelfeesten gehouden en wordt er op het plein gedorst.

Nou, volgens mij gaan onze man-nen liever zaklopen, want daar lopen ze heel hun leven al mee. Al met al een leuke uitleg en het beeldje verderop was een reiziger die wacht op de trein, van Ede naar Wageningen, maar die rijdt niet meer. Verder was daar geen verhaal bij.

Met deze ervaring liepen we vlug naar het eindpunt, want Inge en Maurits moesten op tijd thuis zijn. We waren om 10 voor half twee binnen en hebben nog koffie gedronken.

Met een mooi zonnetje op de bomen en weilanden genoten we van de autorit.

Maar je snapt het al: "Hoe dichter bij Dordt....", jawel, regen. Bij navraag bleek dat het in Dordt zo'n beetje heel de dag geregend had.

Na even Dicky en Mart te hebben thuisgebracht, gingen wij ook snel naar huis om nog even van de zaterdagmiddag (dutje) te genieten

De Heidelopers,