Wandelsportvereniging

Wat zagen ze er prachtig uit. Na de kerkdienst zijn we met Ineke en kinders in Schoonhoven gebleven, winkeltje in en winkeltje uit en bij de Griek lekker gegeten.

De TOMTOM ingeschakeld en op naar Vlist, waar het feest gehouden zou worden. Een feest werd het, waarbij onze vereniging zeer ruim was vertegenwoordigd. Na het zingen van 2, door Gaatske gecomponeerde liedjes, iedereen zong uit volle borst mee, zijn we richting Zevenbergen gereden.

Na een kort nachtje (vertrek-tijden van de wandeltocht waren gewijzigd) richting Dordrecht. Bert opgehaald en Tineke afgezet bij Gaatske, deze waren echter nog in diepe rust. Toch maar even naar het station, Inge en Ronald stonden al te wachten. Inge wilde 15 km lopen, is dus richting Gaatske gegaan en nadat onze zus was gearriveerd, richting Oud-Alblas. Ingeschreven, parcours bekeken en op pad, voor mijn eerste 30 km. De eerste rust was pas op 16 km, toch wel ver, maar niet getreurd, de tijd en afstand vlogen om, wat wil je, oude koeien uit de sloot halen, met Ronald, zijn collega's geweest bij Fokker.

Tineke en consorten waren ondertussen ook gestart voor hun wandeltochtje van 10 km.

Zij hadden rust bij de Vogelwacht, mochten daar wel wat drinken, maar praten niet, een of andere lezing of zo?? Na een stukje graskaden, mag in de polder natuurlijk niet ontbreken, waren ze rond half twaalf weer in het Trefpunt.

Terug naar Dordrecht om op tijd te zijn voor Nederland-Japan. Wel afgesproken dat zij me zou sms'en als er een doelpunt gemaakt zou worden.

Na onze rust richting Bleskensgraaf, de koplopers waren schijnbaar in een diepgaand gesprek gewikkeld en mistte daardoor een afslag, of was de pijl weggehaald.

Gelukkig was er nog iemand wakker en viel de schade mee. Na even geschuild te hebben, fikse bui en een paard overstuur zien raken, ja jullie lezen het goed, wat bleek, volgens de amazone was het paard een watje en bang voor paraplu's. Zo maak je nog eens wat mee.

Op naar de tweede rust, bij mevr. Seton, de weg daarheen kregen we de bekende graskaden en opstapjes voor ons kiezen. In de verte zagen we een wandelaar in een ruime poncho, vertwijfelt pogingen doen om over zo'n hek te klimmen, nou als wij niet dezelfde kant op moesten, had ze daar nu nog gestaan. Met vereende krachten, de dame over de hekjes geholpen, was dankbaar en beloofde koffie. Zo'n situatie kan toch behoorlijk vervelend zijn, als er weinig of geen wandelaars meer achteraan komen.

In de rust nog even naar het begin van de voetbalwedstrijd gekeken en aan de laatste 7 km begonnen. Hier kreeg mijn zus het op haar heupen en vertrok met Ronald en Hannie in een sneltreinvaart richting Oud-Alblas. Lekker laten gaan dachten wij, zien ze wel terug bij de finish. Uitleg, effe testen, hoe het met het tempo zit bij die twee, moeten toch met de vierdaagse met de groep 40 km mee. Of een van de twee het prettig vond, vertelt het verhaal niet.

Vlak voor de finish, het verlos-sende belletje, Nederland had1-0 gescoord, gaf de burger weer enige moed.

Al met al een goede test voor mij en ziet de vierdaagse weer als een uitdaging, die we gaan volbrengen.

TiWi