VIERDAAGSE 2010

 

Een Vierdaagse om nooit meer te vergeten.

 

Op dinsdag 13 juli 2010 zijn wij in de loop van de middag naar Nijmegen gereden om een plaatsje op de Vierdaagsecamping te kunnen reserveren.

 

In Nijmegen zagen wij Wim Leendertse en Wim Vermey al staan, die waren dus nog eerder. Cobi en Cees den Boer hadden een mooi plaatsje voor ons vrijgehouden en zodoende stonden wij in ieder geval een stuk verder naar voren dan vorig jaar. Tegen de avond zijn  wij op de fiets naar Nijmegen centrum gereden om bij Vurens een heerlijk versgebakken frietje te gaan eten, maar helaas, uitgerekend op deze dag werd de bakoven vervangen en dus geen verse friet.

 

Terug bij de caravan was men inmiddels begonnen met het verkopen van de stroomkaarten en het uitdelen van de inrijdnummers. Rond 21.00 uur waren wij in het bezit van deze documenten en konden wij ons gaan opmaken voor de nacht.

Op woensdag 14 juli konden wij al redelijk vroeg de camping op en de voortent aan de caravan gaan hangen.

 

Wij werden al vroeg gewaarschuwd voor een naderende storm, die vanuit Zeeland naar het oosten van het land zou gaan trekken. Volgens de buienradar zou die storm rond 14.00 uur aan ons voorbij gaan trekken. Reden genoeg om dus een aantal voorzorgsmaatregelen te nemen, zoals extra lijnen e.d.

Zo omstreeks het middaguur stond de caravan geheel ingericht klaar en dus was het wachten op de storm.

 

Het is natuurlijk wel leuk, al die moderne communicatiemiddelen, maar je wordt er ook wel een beetje gek van. Een sms uit Engeland met de vraag of de tent nog overeind stond, familie die aan de telefoon hing met dezelfde vraag. Bovendien laat de natuur zich niet leiden en dus duurde het tot na 18.00 uur, alvorens de storm los barstte.

 

We hebben toen wel een drie kwartier in de voortent gestaan om alles goed in de gaten te houden en wij kwamen er gelukkig zonder schade vanaf.

 

Niet iedereen was echter zo gelukkig, getuige bijgaande foto. 20100714Vierdaagse1

 

Rond 19.00 uur was de storm overgeraasd en kon het ramp-toerisme gaan beginnen.

De andere dagen verliepen zonder problemen, warm weer, volop zon en sommigen begonnen zich al af te vragen bij welke temperatuur de Vierdaagse ingekort zou worden.

 

Op zondag zijn we met een grote groep naar de Vierdaagse mis geweest en op maandag konden wij ons aan gaan melden. Iedereen, die in de 40 km groep liep, kreeg een controleband omgegespt en vervolgens was het wachten op het moment, dat wij van start konden gaan. Vanwege het verwachte warme weer, werd er aangekondigd, dat de starttijden een uur vervroegd waren en dat betekende voor die groep dus, dat er om 04.00 uur gestart zou worden.

 

Op dinsdag 20 juli 2010 stonden de leden van die groep inderdaad al voor 04.00 uur op het verzamel-punt. Om precies 04.00 uur kregen wij het startsein en konden wij op weg. Het eerste gedeelte hadden wij volop de ruimte en dat was best lekker lopen. Via de Waalbrug liepen wij door Lent en daarna door de polder in de richting van Bemmel. Onderweg konden wij genieten van de opkomende zon. In Bemmel was het al vroeg een drukte van belang. Daarna liepen wij verder in de richting van Huissen en na goed twee-en-een-half uur waren wij bij de eerste rust. Na een dikke twintig minuten vervolgden wij de wandeling. Bij het plassengebied na het passeren van de A325 kregen wij de eerste controle, hetgeen later duidelijk in beeld werd gebracht bij Omroep Gelderland.  20100720Vierdaagse1

 

Via de oude provinciale weg trokken wij richting Elst, alwaar bij de rustpost van Gijs de tweede rust was. Ook hier werd weer gerust en daarna ging het verder voor het derde deel. Via Valburg liepen wij over het viaduct van de Betuwelijn en de A15 en bij foto Modern gingen wij met zijn allen op de foto.

Daarna was er een kleine parkoerswijziging, maar zo erg was dat niet. Via Slijk-Ewijk liepen wij naar Oosterhout en daar stonden Marco, Marjolein en Irma voor ons klaar bij de derde rust.

Ook hier werd niet zo gek lang gerust en al spoedig waren wij op weg voor het laatste gedeelte. Op de dijk was goed merkbaar, dat wij redelijk voorin liepen, want we hadden best volop ruimte.

Aan het eind van de dijk kreeg ik opeens pijn in mijn borst en ik zei tegen Ineke, dat ik eigenlijk wel even wilde zitten om bij te komen.

Terwijl wij naar een schaduwrijk plekje aan het zoeken waren, verdween de pijn en dus zijn we gewoon doorgelopen.

 

Bij de oprit naar de Waalbrug zaten Dicky en Michel Ansink langs de kant van de weg en daar hebben we nog even gezellig staan te kletsen. Aan de Nijmeegse kant van de Waalbrug hebben wij nog enthousiast  naar Agnes Rook lopen te zwaaien en om even na 13.00 uur waren wij terug op de Wedren. De eerste dag zat er op.

Omdat wij als groep een aparte afmeldprocedure hadden, moesten wij even wachten voordat iedereen van de w.c. af was en toen konden wij ons gaan afmelden.

 

Op dat moment kreeg ik weer een heftige pijn in mijn borst. Erik is toen onmiddellijk naar de Rode Kruistent gelopen en kwam even later met een arts terug en er kwam ook direct een brancard achteraan, waar ik op moest gaan liggen en vervolgens werd ik de Rode Kruistent ingereden. Ineke was op mijn verzoek meegegaan. Binnengekomen werden er direct allerlei plakkers op mijn borst gedaan en werd er een ECG gemaakt. Omdat dat niet wilde lukken, werd er een ambulance gebeld, die vrijwel direct aanwezig was. Daar werd ik eerst droog gewreven, voorzien van allerlei plakkers en een infuus en er werd opnieuw een ECG gemaakt en ik werd ook naar het Canisius ziekenhuis vervoerd. De ECG liet zien, dat er iets niet helemaal in orde was. In het Canisius ziekenhuis werd ik naar binnen gebracht en na een zeer kort onderzoek direct doorgestuurd naar de catheterisatiekamer. Daar werd met een camera naar binnen gegaan en na een onderzoek zei de arts, dat ik een hartinfarct had gehad en dat ik rekening moest houden met vier tot vijf omleidingen.

 

Op dat moment veranderde mijn hele leven. Er werd een hartpompje ingebracht en daarna ging het terug naar de afdeling. Ineke had inmiddels Ria gewaarschuwd en die was direct naar het ziekenhuis gekomen.

 

Om een lang verhaal kort te maken, ik moest zo snel mogelijk geopereerd worden, want zo'n hartpomp mocht maar 72 uur inblijven. Op woensdag kreeg ik te horen, dat ik in het Radboud ziekenhuis geopereerd zou worden. In de loop van die dag kreeg ik ook te horen, dat ik de volgende dag al aan de beurt zou zijn. Op woensdagavond ben ik overgebracht naar het Radboud en daar is men direct begonnen met de voorbereidingen voor de operatie.

Van de donderdag weet ik niet zo veel meer. Ik weet, dat ik 's morgens wat pillen kreeg om alvast wat rustiger te worden, maar van de rest van de dag ben ik vrijwel alles kwijt. Ik weet alleen, dat ik op een gegeven moment weer wakker ben geworden in een kamer vol met computerschermen en dat ik in de loop van die avond terug ben gebracht naar zaal. Ik had een open hart operatie ondergaan en men heeft drie omleidingen aangebracht. Opeens behoor ik tot de hartpatiënten, een wel heel rare gewaarwording.

 

De vrijdag, de zaterdag en de zondag zijn gebruikt om te herstellen van de operatie en het is echt verwonderlijk hoe snel dat gaat. De drains waren er al snel uit, je wordt binnen de kortste keren losgekoppeld van de apparaten en je moet zo snel mogelijk weer terug in je normale doen. Dat valt overigens niet mee, zeker als de borstkast herstellen moet, uiteindelijk is die borstkast helemaal uit elkaar getrokken voor de operatie.

 

Op maandag 26 juli ben ik met de ambulance teruggebracht naar het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht voor verder herstel en op zaterdag 31 juli mocht ik weer naar huis toe.

Ik ben nu bezig met cardio fysiotherapie en wij hebben ook al enkele gespreksgroepen bezocht.

Ik ben inmiddels bij de cardioloog geweest en die wil mij pas over zes maanden terugzien.

 

Ik wil in ieder geval Ineke Genuit en Erik Buizer met name noemen en hen hartelijk bedanken voor de hulp op een zeer belangrijk ogenblik. Ik wil ook iedereen bedanken voor de bezoeken in het ziekenhuis en thuis, voor de vele kaarten (en dat zijn er echt meer dan 100), voor de telefoontjes en wat niet meer. Ik wil Lief en Leed bedanken voor de bloemen en voor het bezoek.

Het herstel gaat langzaam, maar zeker en ik zal er binnenkort wel weer bij zijn op een wandeltocht.

 

                       Fred van de Pol.