Wandelsportvereniging

Bevrijdingsmars gewandeld op 5 mei 2010.

Het is waarschijnlijk wel weer eens tijd om een stukje te schrijven voor de Blarentourist. Het thema van de wandeling  is deze dag niet moeilijk, namelijk bevrijding.

Nu kan ik daar op verschillende manieren over schrijven, gaat het over het oorlogsverleden? Of over een persoonlijke vrijheid? Persoonlijke vrijheid is gecompliceerd en een risicovol onderwerp om over te schrijven, en alleen voor ieder van ons persoonlijk te ervaren. Voor de een heeft het met werk te maken en voor de ander met gevoelens of pensioen.

Een breed spectrum dus. Maar ik wil het graag proberen omdat het me bezig houdt. Maar wel met een vrolijke noot, een verslag van een wandeltocht en het loslaten van oude strategieën en het vinden van vrolijkheid.

Ik ga op stap met twee andere vrouwen waar ik nog niet eerder mee gewandeld had. Het klikte, heel veel lachen, veel humor. En zoals iedereen wel weet als er een slappe lachbui in de groep zit dan zijn de redenen waarom er gelachen wordt, niet meer na te vertellen. Want dan denk je, waar gaat het eigenlijk over. Nu ik kan het niet meer navertellen. We zijn baldadig en een beetje stout, maar wel leuk.

We komen de meest wonderlijke situaties tegen. Een hertje schrikt zich een ongeluk als hij of zij ons ziet aankomen. Het beestje neemt een run over de sloot door, het struikgewas en over de pas omgeploegde akker. Hij of zij rende totdat het geheel in de verte verdwijnt. Ik hoop maar dat het weer tot rust komt en wij natuurlijk ook, want iemand gilde, een hertje, een hertje.

We hebben bijna alle parken gehad, zeker ook degene met het oorlogsmonument. De vele mooie bomen die net in blad aan het komen zijn zien er prachtig uit. De bomen bevrijden zichzelf ook van oude bladeren om weer tot een nieuwe bladerengroei te komen. Als je erover nadenkt dan kan je pas tot iets nieuws komen als het oude losgelaten wordt. Maar is dat gemakkelijk? Nee natuurlijk niet, want dat betekent altijd onzekerheid. Het is altijd heel moeilijk om mee te gaan met veranderingen, die jezelf niet uitkiest. Maar de veranderingen kiezen jou uit.

We hebben nogal kilometers te gaan en al lachend gaan we verder. Niet alleen onze beenspieren worden getraind maar ook onze lachspieren. Met pijn in onze buik van het lachen proberen we verder te gaan.

Door de stad heen, veel mensen die winkelen op de bevrijdings-dag, iedereen is vrij. Het is een beetje koud maar bij het café Groothoofd stoppen we toch even. Nee drinken hoeven we niet, even zitten wel. Het duurt te lang en we willen weer verder. Stiekem proberen we weg te sluipen. Nee we wachten niet op de rest, we zijn stout en gaan snel verder. We worden ook niet tegengehouden.

We lopen nu al een tijdje achter twee dames. Ze zijn hetzelfde gekleed, beige broek en rode jack. Moeder en dochter zegt de een. Nee jo, hoe zie je dat nu? De een  heeft zwart haar en de ander is grijs. Tot onze ontzetting droeg de vrouw met grijs haar hoge hakken. Hoe kan dat nu 35 km wandelen op hoge hakken?

We lopen wat sneller om te controleren of het een moeder en dochter is. En ja hoor een wat oudere en jongere vrouw. Ze willen wel een praatje maken. We beginnen over de hoge hakken. Deze vrouw loopt altijd op hakken, doet niet anders. Dus geen kwestie van opvallen, ze loopt gewoon fijn op hakken. Verbazing alom bij ons. We nemen weer afscheid door weer sneller te lopen. Op de valreep zegt de vrouw met hakken, ik vind de straten hier wel erg ongelijk. Daar krijg je erg moeie voeten van. We hebben ons lachen in moeten houden, maar daar krijg je het toch erg benauwd van. Er zijn toch ook platte schoenen te koop.

We gaan weer verder. Nog een lusje lopen en dan nog een om de 35 km vol te maken. We halen het en komen weer bij het beginpunt aan wat tevens het eindpunt is. Nu vraag je jezelf misschien af wat is nu zo bevrijdend geweest. Voor mij is dat het lachen en een beetje stout zijn geweest. We zetten onszelf zo snel vast in wat hoort of niet mag. Dan is het een gevangenis waarvan we onszelf moeten bevrijden. Ik wordt er een van binnen vrolijker van en aangenamer misschien voor mijn omgeving, denk ik.

Groetjes Sofia Groen.