Wandelsportvereniging

Het is een nieuwe tocht waarbij er maar tweehonderd lopers mee mochten en deze zouden starten in twee groepen van honderd personen. En dit tien minuten na elkaar, echter er hadden zich maar liefst 270 personen opgegeven en de organisatie had besloten er 210 te laten starten. Die tien, dat waren de 1e reserves.

Eenmaal aangekomen in Winters-wijk en uitgestapt merkten wij allen al snel dat het zeer glad was op de parkeerplaats.

Nu eerst koffie en rustig voor-bereiden, in de gang was het een drukte van belang, want de mensen die direct naar de start waren gekomen moesten nog hun inschrijving ophalen. En wij, doordat we met de bus vanuit Arnhem waren gekomen en deze in de bus hadden ontvangen, konden zo doorlopen. Lof dus voor de organisatie.

Om tien voor elf de zaal uit en weer naar buiten voor de start, wij mochten met de eerste groep van start en er zou gelopen worden met een tempo van zes km per uur. Precies om elf uur gingen we dan op pad en al snel kregen we in de gaten dat het een zeer zware nacht zou worden, alle wegen waren als een spiegel zo glad en het was zoeken waar je het beste kon lopen.

De eerste veertig km gingen aan op Doetinchem en zou in de nacht zijn. De paden zouden verhard zijn maar al snel wisten we dat dit zandpaden waren en door de vorst waren deze zo hard, dat het zand stijf bevroren was. En dit liep niet geheel prettig, al snel waren er de eerste afvallers hoorden we.

De rustposten waren zo ingericht dat we iets konden pakken tijdens het langslopen en er was van alles. Toen de eerste groep tien minuten had gestaan kwam de tweede groep aangelopen en gingen wij weer verder.

Het was goed geregeld en er was voor een ieder wat wils. Tegen half zeven kwam Doetinchem in zicht, dus ook de grote rust alwaar we schone kleding aan konden trekken en na een rust van ruim een halfuur gingen we verder.

Inmiddels was het licht geworden en we dachten dus dat de gladheid nu wel snel zou verdwijnen maar niets was minder waar.

Het was zo glad dat Anita in Laag Kelpen de grond beter ging bekijken. Gezien heb ik het niet maar de klap heb ik wel gehoord, dus maar even terug en oppakken.

(Volgende keer als ik deze tocht ga lopen weer een plaats om de gevallene te herdenken).

Gelukkig niets beschadigd en we konden dus weer verder, we moesten een dijk op die erg lang was en die ons zou voeren naar de pont. Deze pont moest ons overzetten tussen half tien en half twaalf, naar Dieren.

Alwaar een grote rustpost was ingericht, of dat we een broodje

hamburger wilden hebben of een

broodje warme worst.

We hadden het nog niet op of er werd gevraagd of dat we er nog een wilde. Ook pap, koffie, fruit enz. was aanwezig en dit alles om half tien.

Ze hebben hun best gedaan daar. Na de rust gingen we met goede moed verder, we wisten dat we nu in de Richting Arnhem moesten en dat we daarbij over de wel bekende Posbank moesten. Wij waren er nog nooit geweest en hoorden dat het er geweldig moest zijn. Na vijf minuten gingen we het bos in die ons er naar toe zou leiden het was klimmen en dalen de paden waren inmiddels beter geworden en dat liep wel wat beter, de volgende rust zou op de Posbank zijn alwaar we werden opgewacht door onze eigen koningin.

Ze was er toevallig aan het fietsen en we hebben haar een goede dag gewenst en zijn koffie met gebak gaan eten voordat we het laatste stuk zouden gaan lopen.

Na de rust nog even van een schitterend uitzicht genoten en dan snel weer verder. Het waren veel up en downs met trapjes en zandpaden maar wel de moeite waard, nu nog even door het plaatsje Rozendaal heen. De mooie gebouwen bewonderen voordat we naar de finish gingen. Voor de deur hadden we nog een verrassing, we mochten een trap op en die werd door meerdere personen niet in dank afgenomen. Maar na z'n mooie en zeker ook goed verzorgde tocht is dit niet erg.

Wij hebben genoten

Frans