Waalwijk, winterserie, 14 februari 2010

Het begon licht te sneeuwen, toen wij om even na 08.00 uur wegreden uit Dordrecht.

De reis naar Waalwijk verliep overigens zonder problemen. Er lag nog genoeg zout op de wegen om hen berijdbaar te houden. Toch is het verbazend om te zien hoe snel zo'n rijstrook wit kan worden.

In Waalwijk was het wel even zoeken naar een parkeerplaats, maar die was toch snel gevonden.

 

Eenmaal in het startlokaal kwamen wij Ineke tegen, die te voet vanuit Sprang-Capelle was gekomen.

Vier personen, te weten Sofia, Elizabeth, Kees en Roland vertrokken voor de 25 km en wij, dat zijn Ineke, Ria, Bert Castelijn, Mike en ondergetekende gingen iets later van start voor de 20 km.

Wij liepen eerst door  een echte volksbuurt, waar men volop bezig was met carnaval, gelet op de vele versieringen bij de huizen. Wat later werden de huizen groter en groter.

 

Na enige tijd liepen wij een bos in, waar het best opletten was. Door de sneeuw, die nog steeds viel, was het niet altijd duidelijk waar er ijs lag en er werd nog wel eens een slipper gemaakt en zelfs een enkele valpartij kon niet uitgesloten worden.20100214b

Na ongeveer 5 km was de eerste rust bij een grote tent en caravan, waar de koffie voor ons klaar stond.

 

Hierna begonnen wij aan een rondje van een goede 10 km.

Opnieuw liepen wij veel door bossen heen en een stukje door de Drunense duinen. Iets wat Bert overigens geheel ontging, want hij merkte later op, dat hij geen duinen gezien had. Misschien toch een beetje sneeuwblind geweest.

 

Na geruime tijd door de bossen gezworven te hebben, zagen wij opeens twee bekende pakken en die bleken van Truus en Wim te zijn, die 15 km liepen. Even gewacht dus en vervolgens met z'n allen verder.

20100214a

Na 15 km waren wij weer terug bij de grote tent en de caravan en nu stond de erwtensoep klaar, die er best inging.

 

We gingen weer verder voor het laatste stukje. Eerst liepen wij langs het kanaal naar Den Bosch en daarna terug naar Waalwijk. Het station van RKC werd zichtbaar. We misten ook nog een zijweggetje, maar gelukkig wist Ineke de weg en zodoende waren wij snel terug op het goede pad.

Eenmaal terug in het startgebouw zagen wij Klaske ook nog. Daarna was het tijd voor de thuisreis.  

         

EFJEE