Luyksgestel  28 december 2009

Zoals gebruikelijk zouden we deze grenzeloze tocht toch weer gaan lopen. Verleden jaar was er enige verwarring omtrent deze tocht.

Deze keer was het op maandag dat de tocht gelopen werd. 's Zondags ervoor werden we opgebeld door Ineke uit Sprang-Capelle met de mededeling dat wij de enige waren uit Dordt, voor deze tocht. Dat had ze gehoord van Frans. Daarom vroeg ze of zij en Irma konden meerijden. Vincent zou ook mee gaan en die was al bij ons, dus hoefden we niet langs het station. Dus via Sprang-Capelle naar Luyksgestel met een auto vol.

Bij de start aangekomen bleken de leden uit Gorkum er al te zijn: 5 stuks en ook Thijs was erbij. Net toen we de koffie op hadden en weg wilden gaan om de bus van 10 uur naar Lommel te nemen, kwam Elisabeth ook nog aangerend. Die had bij het station staan wachten, en wachten, en wachten. Toen had ze geprobeerd via, via, die of gene te bellen, maar uiteindelijk is ze met eigen auto maar gaan rijden. Dat was dus een misverstand. Maar goed, ze was op tijd.

In Lommel aangekomen toch maar even koffie voor Elisabeth en daarna op weg.

Zoals we daar gewend zijn was het uitstekend gepijld. Maar het was ook glibberig. Toen we vertrokken regende het en daardoor was het spekglad op de bevroren sneeuw. Er lag daar veel meer sneeuw dan bij ons. We liepen een prachtige route door het bos, waar weinig sneeuw lag maar daar was het glibberig van de blubber. We moesten dus slalommen en ook was het hier en daar flink heuvelachtig. Pieter duwde of trok de wandelwagen met Thijs en had daar flink moeite mee. En Thijs schaterde het uit; die vond het allemaal geweldig. Wat een vrolijk ventje is dat zeg. Hij heeft zelf ook nog stukjes gelopen.

De rust was op 6,1 km in stadion Incobe en daar was het druk. Maar het was goed georganiseerd, dus hoefden we niet lang op onze drankjes te wachten. Na de rust moesten we rond het voetbalveld, atletiekpiste, tennisvelden en via het pad langs het zwembad het sportterrein verlaten. Weldra doken we het bos weer in, waar de fietspaden sneeuwvrij waren, maar daarbuiten moest je scherp opletten voor de gladheid. We kwamen ook weer over de speciale brug voor wandelaars met de bijbehorende plaquette, die even gelezen moest worden.

Na 13,4 km waren we weer op de camping. Onderweg waren we één Kerststal tegengekomen, maar niet die stal met de spoken die er voorheen altijd stond. Ze zullen het commentaar van voorgaande jaren wel ter harte genomen hebben. Na de inspanning van het wandelen moest er natuurlijk flink gebunkerd worden en de meesten deden dat dan ook: een bord "boerenfriet". Persoonlijk vind ik dat teveel, dus ik hield het bij een normaal portie met een kroket.

Alles bij elkaar was het een vrij zware tocht te noemen. En na nog wat gedronken te hebben zochten we de auto's weer op. Via Sprang-Capelle, alwaar we nog even een bakje koffie dronken en toen huiswaarts.

Dat was dus een geslaagde dag te noemen.

                             Opa Lijb