Wandelsportvereniging

Winterwandeling in en rond Breda.

Het was heel vroeg toen ik wakker werd op zaterdag 19 december. Nu dat valt weer mee, kom ik zeker niet te laat om naar Breda te rijden.

Voor de kast staande om kleding te pakken was het lastig kiezen. Eerst maar even door het raam koekeloeren, ja sneeuw, koud natuurlijk. Een lange onderbroek is lekker warm. Maar ik ben altijd geneigd om mezelf te warm te kleden. Geeft niet, doe veel laagjes aan en als het te warm is dan kan er van alles uit. Gelukkig heb ik wat spek om mijn lichaam gekregen, dus een extra isolerend laagje, ha ha.

In Breda aangekomen is het daar witter dan wit, meer sneeuw dus.

Eerst maar een mooie groepsfoto, net een kerstplaatje.

Het is weer een grote groep die gaat wandelen. Ieder heeft zijn eigen afstand. En met petten op en een sjaal om ging ieder zijns weegs. Heerlijk het zonnetje schijnt en er staat niet veel wind, echt een goede dag voor wandelen en het Mastbos lag voor ons.

Het is net een kerstplaatje maar dan echt. De bomen zijn besneeuwd en op de takken ligt sneeuw, ze houden toch heel wat opgestapelde sneeuw vast.

 Onderweg is er iemand die stiekem aan de takken schudt om degene die daar achter loopt lekker met sneeuw te bestrooien. Een gilletje als het gelukt is. De stemming is opperbest en er wordt veel gekletst over van alles. Het is wel ploegen door de rulle sneeuw en regelmatig is er een die een klein schuivertje maakt. "Doe ik altijd bij iedere wandeling, op zijn minst twee keer". Nu dan hadden we nog wat te goed, want na twee halve keren moeten er nog twee halve of een hele keer komen. Het is altijd prettig als je weet wat er komt, toch.

 In de verte zagen we een groep van onze vereniging aankomen, wie zou dat zijn. De tien of vijfentwintig. Dichterbij gekomen zijn het de veertig km wandelaars. Even dag zeggen en dan weer verder, wel handig dezelfde pakjes het is van verre herkenbaar.

O jé, verkeerd gelopen en weer terug, dat is dan die extra km altijd een lastige die teruggaande km. Het lijkt altijd of die zwaarder is, we nemen het zonder morren en gaan verder. Nico verteld dat hij een analytisch denker is en doener is. Van A naar B en dan weer de terugreis aanvangen van B naar A. Al die tussenstoppen brengt een mens maar in verwarring. Maar volgens mij vind hij het jammer dat er maar een rust is, maar dat durft hij niet te zeggen.

Het is stevig stappen en je mond is zo koud dat je het gevoel hebt dat je bij de tandarts zit, maar dan niet echt. Handen worden wel warm als je tenminste met je armen heen en weer zwaait. Je handen in je zakken is geen warmhouder, meer een ingehouden houding. Dus lekker zwaaien is een aanrader en kom je sneller vooruit.

 Tijdens de rust komen we de wandelaars van de vijfentwintig km tegen. Een warm drankje gedronken en dan gezamenlijk aan de terugreis. Eén iemand was daar heel blij mee, degene die zo analytisch is en nog twee halve ‘bijna' valpartijtjes tegoed heeft. De stemming is opperbest en er worden veel grapjes gemaakt en zelfs liedjes gezongen, op verzoek weliswaar, maar dan toch.

Een dergelijk sneeuwlandschap is zo wonderbaarlijk het brengt je naar vroegere tijd toen het normaal was dat het in de winters sneeuwde en vroor. Ik wordt er een beetje heimweeïg van. Ik was altijd heel gelukkig als er sneeuw lag, net of de hele wereld helemaal schoon werd door al dat wit dat zo straalde. En word ik uitgelaten en blij en een beetje uitdagend. Voel me net een jaar of tien. Leuk, een goede jeugdherinnering. Ik moet mezelf terugfluiten want anders sla ik door naar uitdagend, niet meer leuk.

We komen bij een soort rust in een garage. Er staat een mevrouw achter een grote kist appels, dat is verrassend dacht ik. Maar hier werd ik toch even op een ander been gezet, deze appels zijn voor de 25 en 40 km lopers en die hebben een bonnetje. Als je geen bonnetje hebt kan je geen appeltje krijgen. Hé, hoe zit dat nu. Ik keek heel sip en dat maakte indruk, ik deed het per ongeluk, echt waar. De vrouw keek naar de man die er controlerend bij stond, aardig rechtop alsof er met hem niet te sjoemelen viel. Indrukwekkend hoor. NU zij keek en zei: mag het voor deze keer". De man zei echt niets, met zijn handen op zijn rug knikte hij alleen maar. We krijgen allemaal een appel. Het wonderlijke was dat de vrouw een speciale stem had en dat werkte bij ons allemaal op onze lachspieren. Dus de rest van de wandeling werd het lachen omdat ze nagedaan wordt. Het is niet de bedoeling om iemand belachelijk te maken, maar het was zo komisch. Hierdoor worden de laatste loodjes wat lichter, maar het was voor een aantal onder ons toch wel zwaar.

Maar we zijn toch heelhuids teruggekomen op het startpunt, dat ineens het eindpunt bleek te zijn.

 Eerst wat drinken met zijn allen. Daarna weer naar huis, iedereen weggebracht. Thuis gekomen was ik zo tevreden en voldaan. Geen pijnlijke spieren en zo. En een leuke gezellige en mooie winterwandeling gemaakt.

Groetjes Sofia Groen