Wandelsportvereniging

Dordrecht, 1 november 2009

Bedevaart naar Santiago de Compostella

De Sint Jacobs bedevaart is een van de oudste in Europa. De bedevaart route begint in vele landen en eindigt in Santiago de Compostella, in de provincie Galicië, in Noord Spanje. 

Vanuit Nederland loopt de route via  België en Frankrijk , over de Pyreneeën naar Santiago de Compostella. Deze route is ongeveer 2500 km lang. Als je dat lopend doet dan moet je er 3 maanden voor uittrekken. Veel Nederlanders doen het echter op de fiets. Je kunt ook een stuk van deze bedevaartroute doen. Bijvoorbeeld van de Pyreneeën naar Santiago, maar dan is het nog altijd 800 km. Karin, mijn dochter heeft dit 3 jaar geleden gedaan. Ik heb toen 100 km. meegelopen. Ik vond het toen zo inspirerend dat ik de laatste 200 km. wel een keer wilde lopen. Dat hebben wij dit jaar samen gedaan. Wij hebben gekozen voor eind mei begin juni want dan is het nog niet zo warm. Wij zijn begonnen in Vila Franca de Bierzo. 

De eerste dag naar Trabadelo gelopen. Een klein dorpje met een mini kruidenierswinkel en een cafeetje annex hotelletje dat gerund werd door een Rotterdamse mevrouw. In de enige straat van het dorp hebben wij een pelgrim met zijn hond ontmoet. “Er zijn er nog 5 echte pelgrims in heel Europa en ik ben er een van” zei hij. Hij bedelde waarschijnlijk voor de kost en sliep gewoon buiten. Hij deed mij aan de man Vitalis uit het boek, “Alleen op de wereld “denken.

Pelgrims onderweg.

De tweede dag zijn wij naar La Faba gelopen. Een herberg, een kerkje en een paar huizen dat was alles. De laatste kilometers daar naartoe ging omhoog over een smal stenig pad. In een keer van 550 meter naar 916 meter boven de zeespiegel gelopen.

Dat was zweten met een rugzak om met al je spullen erin. In  totaal 14 kg. denk ik. De klim ging in een keer door naar 1330 meter. Wij besloten dat voor de volgende dag te bewaren. Wij verbleven in een strak georganiseerde herberg. gesponsord door een Duits kerkgenootschap met een Duitse mevrouw aan het hoofd. Het grote aantal mensen van verschillende nationaliteiten was opmerkelijk. Er was kookgele-genheid en daar werd goed gebruik van gemaakt. Karin had een grote pan linzensoep gekookt en een aantal pelgrims, die aan de grote tafel zaten aten lekker mee. Het was gezellig en de belevenissen van die dag en andere interessante dingen werden uitgewisseld.

 De derde dag zijn wij begonnen met een klim naar 1330 meter. We waren uitgerust en fris dus dat ging zonder problemen. Op de top ligt het wintersportdorp O Cebreiro vandaar hadden wij een adembenemend mooi vergezicht over de bergen.

De route staat aangegeven met borden met de gele sint Jacobs schelp er op  of simpele gele pijlen. Vaak kun je kiezen uit een alternatieve route, die over ongeplaveide paden en hoog door de bergen gaat. De fietsers gaan meestal over gewone asfalt wegen. Van tijd tot tijd liepen wij samen met bekenden of kwam je ze tegen op de rustplaatsen. Dit schept een band onder de pelgrims. Bewonderenswaardig zijn de gehandicapten en ouderen die je ook regelmatig tegenkomt. Voor hun is het extra moeilijk maar ze doen het toch. De overnachting was in Tricastela in een eenvoudige herberg. Wij hebben een pelgrims maaltijd genoten in een plaatselijk restaurantje voor een pelgrims prijs. Er waren veel cafeetjes en terrasjes in dat dorp. De snelle lopers zaten daar al breed grijnzend achter hun drankje toen wij bezweet aankwamen.. . Wij waren gelukkig op tijd voor een bed in een herberg. Anderen moesten een tijdje zoeken voor een plaatsje voor de nacht.

Brug puente la reina

Van Tricastela gaan er twee routes naar Sarria. De zuidelijke route gaat langs de abdij van Samos. Deze route werd aanbevolen omdat de abdij van Samos beroemd is en een bewogen geschiedenis heeft. De weg naar Samos is in een afdaling en het geeft een prachtig overzicht van het immens grote gebouw in al zijn glorie. Deze abdij dateert uit de 5 de eeuw na Christus. In de 10de eeuw is het een benedictijnen klooster geworden. In die periode was de abdij een belangrijke plaats in de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. In de Napoleon-tische tijd was het een militair hospitaal. In 1951 is de abdij afgebrand en daarna weer volledig opgebouwd. Een foto galerie laat beroemde bezoekers zien zoals prins Carl Hugo en prinses Irene, Generalissimo Franco en Salvador Dali.

In de lange kloostergangen waren vele muurschilderingen van bijbelse voorstellingen te zien. Ook voorstellingen van groepen monniken op verschil-lende gelegenheden. Wat mij opviel dat de meeste monniken er boosaardig uitzagen. Misschien droegen de zwarte kappen en zwarte pijen daar aan bij. De nacht hebben wij doorgebracht in een mooie goed ingerichte aubergue in Sarria.

Voor vandaag, 29 Mei werd een temperatuur van 38 graden voorspeld. Wij waren even na 6.00 uur op pad. Het was nog donker, het pad ging alsmaar omhoog. De pelgrims als schimmen, op regelmatige afstand van elkaar. Net een stille omgang. Na ruim een uur kwam de zon op over de bergen en de vogels begonnen te zingen. Het was een heel bijzondere sfeer,die moeilijk te beschrijven is. We waren blij in Porto Marin aan te komen. Het was een zware dag geweest.

Porto Marin ligt aan een groot stuwmeer. In het stadje staan twee middeleeuwse kerken Iglesia San Nicolas en San Pedro die vroeger met het stadje op de plaats van het stuwmeer hebben gestaan. Zij zijn steen voor steen afgebroken en op een hoger punt weer opgebouwd.

Porto Marin- Palas de Rey. Op regelmatige afstanden zijn bronnen of fonteintjes waar je fris water kunt drinken en je veldfles mee kunt vullen. Dit is zeer welkom want het water is koel, schoon en lekker. In tegenstelling tot het water dat wij meenamen uit de herbergen. Daar zit een grote doses chloor in en dat is niet te drinken. De herberg, hier genaamd aubergue, lag midden in de stad. Een bed voor 1 nacht kostte hier 9 Euro. Normaal betaal je niet meer dan 5 Euro. Er was een keukentje naast de slaapzaal op zolder. Er waren 2 pannen en verder niets. Wij hebben borden en bestek uit onze rugzakken moeten halen. En samen met een Duits stel heeft Karin een heerlijk maal gemaakt dat wij ons op het terras in de zwoele avond hebben laten smaken. Al dat lopen maakt hongerig. 

Van Palas de Rey naar Rabadiso da Baixo over een open en heuvelachtig landschap. Langs de wegen en in het veld veel bloeiende bremstruiken. Prachtig! uitbundig.

Voorbij de stad Melinde liepen wij voortdurend door eucalyptus bossen. Wat het lopen verlichtte vooral bij de tropische warmte, die maar voortduurde.

Rabadiso-Arca-O Pino Op dit deel van de route is het druk met pelgrims. Als je de laatste 100 km loopt dan geldt dit als een bedevaart naar Santiago de Compostella. Heel veel mensen, vooral Spanjaarden lopen dit deel. Zij nemen een paar dagen vrij en lopen de Camino (bedevaartsroute). Dit deel is het minst interessant. Je komt meer en meer in de bewoonde wereld. Veel dorpjes en lintbebouwing naar Santiago toe. Wij overnachtten in aubergue Porte de Santiago.

Van hier was het nog ongeveer 15 km naar het centrum van Santiago. Wij waren om precies 12.00 uur bij de kathedraal.. Precies op tijd om de kerkdienst, die met veel pracht en praal gepaard ging, bij te wonen. De kathedraal was afgeladen vol. Ik schatte dat er ongeveer 1000 pelgrims aanwezig waren. Het hoogtepunt van de dienst was: Een groot wierookvat dat aan een lang touw door de kathedraal heen en weer gezwaaid werd. Na de dienst was het een weerzien met van vele vrienden en bekenden van de afgelopen dagen.

 Cathedraal

Ik heb vooral geprobeerd in dit verhaal de sfeer van de bedevaart naar Santiago de Compostella weer te geven. Voor mij stond het wandelen en de ambiance voorop. Het spannendste van deze tocht vond ik hoe het zou gaan om 14 dagen samen met je dochter te zijn. Dat is in geen 25 jaar gebeurd. Er waren onderlinge irritaties maar die hebben wij onmiddellijk uitgesproken en dan kon er op gereageerd worden. Dat hield de sfeer zuiver. Wij hebben door Santiago een betere band met elkaar gekregen.

De tocht naar Santiago maakt een ander mens van je.

Bert Castelijn