Wandelsportvereniging

Fred vroeg wie er een stukje voor het clubblad wilde schrijven, toen bleef het angstwekkend stil. Daarop werd een schrijver aangewezen. Die was aanwezig en nadat Nico voor ons allemaal ingeschreven had, gingen we op pad. We starten allemaal tegelijk, dat betekent de korte afstand en de langere afstanden.

 Al vrij gauw kwam de splitsing met de korte afstand en bleven de 20 en 30 km over. De mannen van de 30 km gingen al vrij gauw de hort op. Ze moesten tenslotte 10 km verder lopen. Wij niet, wij doen de 20 km en ook geen meter meer.

 Maurits was erbij en die hield de route in de gaten. Verkeerd lopen zou moeilijk worden. Maar leer mij de ddv-ers kennen…….. U raadt het al het is toch weer gelukt. Het is dat we gefloten en geroepen hebben anders was Fred toch een stuk te ver doorgelopen, zogenaamd om te plassen werd er gezegd.

 De eerste stempelpost was in een kerk, net zoals alle andere stempelposten. In de 1^e kerk wilde Fred iemand de kansel opsturen, maar de naam ben ik vergeten. Na de kerk, gaan we weer terug het bos in en op een gegeven ogenblik wilde Truus de 30 km in gaan halen. Heel in de verte leek het inderdaad dat ze daar nog liepen. Frans was ook in de buurt, op een gegeven moment lopen we over de Franseweg richting de Paardenkop

 Toen over een oud defensieterrein gelopen, halverwege was het egelmeer. Daar stond een grondwaterpeilmeter. Hier konden we zien wat de grondwaterstand was. Het egelmeer werd weer in de oude staat teruggebracht. Doordat er een weg aangelegd was, was het meer lek geraakt. Nu moet het dus weer gesloten worden.

 Op een gegeven moment kwamen we een sportcafe tegen. Het kostte niet veel overredings-kracht. Iedereen had wel trek in koffie of iets dergelijks. Wij naar binnen en er werd terstond een tafel vrijgemaakt voor ons allemaal. Ria ging de koffie en aanverwante artikelen bestellen.

Na gelaafd te zijn en een handvol kruidnootjes meegenomen te hebben werd de tocht weer voortgezet. De zon ging steeds meer schijnen.

Bij het monument “Opdat wij niet vergeten” hebben we even stilgestaan.

Daarna door naar de volgende kerk. Dat was een heel klein kerkje. Gelukkig was er wel een toilet, waar direct gebruik van gemaakt werd. Fred ging achter de kansel staan en liet zijn blik over de kerkgangers gaan. Het waren vreemde kerkgangers vandaag.

Voordat we de Amerongseberg opgingen, passeerden we de leemkuil. Tussendoor werd Nico nog gewaarschuwd, pas op er ligt modder. Hij nam de waarschuwing ter harte en bleef droog. De weg leek een beetje op de zevenheuvelenweg. De zeven heuvelenweg is zeer bekend van een andere wandeling. Bovenop de Amerongseberg konden we in alle richtingen rondkijken en de berg was ook van verschillende kanten toegankelijk.

Op een gegeven moment lopen we op de Kievit. Hier gaat Nico bijna naast zijn schoenen lopen. Nadat we de Kievit gepasseerd waren liepen we al gauw bij kerk nr. 7 binnen.

 Hierna nog 2 kerken te gaan en de tocht was bijna ten einde. De laatste kerk was erg mooi, met verschillende wapenborden aan de wand. Goed dat we ook hier even naar binnen zijn gegaan.

 We hebben met z’n allen heerlijk lopen genieten van deze wandeling. De herfst was in volle glorie aanwezig, zeker met af en toe de zon er door heen. Deze tocht is zeker voor herhaling vatbaar.