Wandelsportvereniging

Watervalwandeling in Loenen

Verslag van de 15 km.

We vertrokken 10 oktober om 8.15 uur uit Dordrecht met vier auto’s richting Loenen.

We moesten even langs de bushalte in Papendrecht om Lenie van Venetiën op te pikken, voor we verder in colonne richting Apeldoorn gingen. Het is best een lange rit naar Loenen. Daarom was het al 10.15 uur voor we konden starten.

We vertrokken met 17 personen want inmiddels was ook de familie Donker [en van Zanten] in Loenen aangekomen. Tijs was de jongste deelnemer en hij heeft ook echt een stukje gelopen vandaag. Toen we vertrokken zat hij prinsheerlijk in de wandel-wagen, met zijn moeder aan “het stuur”. We waren al snel het dorp uit en gingen over een graspad richting bos.

De bomen hadden al mooie herfstkleuren. In het bos  waren er nog veel natte plekken op de paden, de trainingsbroeken zaten aardig onder de blubber toen we thuiskwamen. Terwijl wij meestal een wat hogere plek naast de paden konden nemen, was dit voor de wandelwagen een aardige hindernis.

Gelukkig werd Marleen regelmatig geholpen en afgelost. Vooral Auke heeft flinke stukken met de wagen gelopen. Op een gegeven moment heeft Tijs ook zelf een stukje gelopen; het wandelen zit hem dus al vroeg in het bloed.

De waterval is maar klein, het water loopt 4 traptreden naar beneden, maar het beekje stroomt daar mooi.

Truus was al door Wim gewaarschuwd voor de vele heuvels in het parcours en noemde dit een “zeven heuvelen tocht”. In dit bos stonden prachtige paddestoelen, ook de rood met witte stippen hebben we vaak gezien.

Omdat de rust voor de 15 km pas op 9,5 km lag hebben we bij een bankje met een prachtig uitzicht op de achterblijvers gewacht, maar die hadden geen extra rust nodig zodat we al snel weer verder gingen.

De rust was bij het scouting-kampeerterrein. Er was een geïmproviseerd toilet, maar sommigen gingen toch maar “in het wild” plassen.

De omgeving bleef prachtig en we genoten van de prachtige herfstkleuren en het uitkijken naar paddenstoelen. Het weer werkte ook weer mee met een heerlijk zonnetje. Al met al een flinke groep in Loenen en een prachtige wandeling.

Een natuurgenieter.

De waterval van Loenen.

_______________________________________________________

Verslag van de 20 kilometer groep  

Nou ja….. 20 kilometer - lees zelf maar.

Om kwart over acht was het verzamelen voor de groepen van 10, 15 en 20 kilometer.

 Al tellend komt Arina tot de ont-dekking dat we niet in 3 auto’s passen en Shirley gaat haar auto ophalen. Iets later dan gepland vertrekken wij richting Papendrecht om daar Lenie op te pikken.

Vol goede moed gaan we op weg en hopen dat de naam van de tocht niet ingegeven is door de voorspellingen van Piet Paulusma. Na ca. anderhalf uur rijden komen we aan in Loenen, inmiddels heeft Lenie aange-geven eerder te willen uitstappen i.v.m een sanitaire stop en Ria, Ali en ondergetekende blijven in de auto achter.

Voor ons verschijnt een plaatselijk oud vrouwtje op de fiets, die dermate van onze auto schrikt dat ze ons een blik toewerpt die, als blikken konden doden, een ledenreduktie van 3 personen op zou leveren.

Aangekomen in het startgebouw wordt er koffie gehaald en ingeschreven. Ook komen we daar de familie Donker tegen. Wij starten met 4 personen en gaan de bossen in, heel veel bos, zoals later zal blijken.

De bepijling is duidelijk en hangt keurig op ooghoogte, enig minpuntje is dat de pijlen  niet genummerd zijn, iets wat ons later flink zal opbreken. Na enige tijd komen we inderdaad de waterval tegen.

Niet de grootte van de Niagara , maar een bescheiden nederlands watervalletje door mensen-handen gemaakt, Na even googelen blijkt de waterval totaal 15 meter hoog te zijn, uit 2 delen te bestaan, Hij blijkt aan het eind van de 19e eeuw gegraven te zijn om het peil van het Apeldoorns kanaal op het juiste nivo te houden. Al wandelend komen we langs “de koe van Loenen” Oplettende wandelaars hebben dit houten beest als variant op het paard van Troje vast ook achter in de tuin zien staan.

Verder verbaasden we ons over de minieme vakantiehuisjes onderweg. Hierna staken wij de snelweg Arnhem-Apeldoorn over en kwamen we in een volgend bos. Het bos lag er schitterend bij in de inmiddels opgelopen temperatuur en al gauw lopen we in ons T-shirtje te genieten. Na een paar uur lopen komen we bij de rust in het Lierderholt, buiten staat de controle en binnen staat de koffie.

We laten het ons smaken en vrolijk wandelen we het gebouw uit richting de inmiddels verdwe-nen controleur, maar we zien volop pijlen en die volgen we trouw, helaas komen we paden tegen die we niet herkennen op de routebeschrijving, maar ja we lopen in het zonnetje, wie doet ons wat.

Onderweg veel paddestoelen, zoals de vliegenzwam (rood met witte stippen), stuifzwammen (zonder steeltje)  en als ik mij niet vergis fluweelpootjes die in groepjes op een boom groeien, ook nog restanten bosbessen en bramen gesignaleerd. Maar ja geen herkenbare zaken als een wegwijzer of een straatnaam.

Al kwebbelend dwalen we door het bos en opeens is daar een camping. Het blijkt de Rimboe te zijn. We komen hem in het geheel niet tegen op onze 20 km beschrijving maar de koffie smaakt er niet minder om. Lenie laat haar chocomel nog een keer in de magnetron zetten en dan zien we het buiten regenen.

Helaas we moeten toch verder  en met paraplu en de camo-condoom van Alie vertrekken wij weer. Het bos is veranderd in een zompig woud, maar ziet er schitterend uit met de opstijgende dampen. Helaas besluit ik dit van dichtbij te bekijken en ter hoogte van een grote modderplas ga ik languit. Alie loopt naast me en vraagt direct of ik iets mankeer. Dat gelukkig niet en daarop begint ze vrolijk te lachen. Wel de goede volgorde dus. Mijn wraak zal zoet zijn want ik moet met mijn vieze kleding in haar schone auto.

Na een tijd komen we weer bij het Lierderholt aan en al analyserend komen we achter onze fout. Bij het 1ste vertrek hier hebben wij niet de 20 km gevolgd, maar het 30 km routeblaadje. We zien nu ook het trapje wat wij niet tegenkwamen omdat we fout liepen. Eigen schuld dikke bult. De laatste 10 km gingen op de automatische piloot. De stemming bleef opperbest al begon de vermoeidheid parten te spelen. We werden nog ingehaald door een andere foutloper en bij de scouting nog even energie opgedaan.

Eindelijk om half vijf kwamen we aan. Ria belde Fred om te zeggen dat we aangekomen waren en dat we verkeerd waren gelopen.

Fred vroeg zich af hoe wij dat in vredesnaam gedaan hadden. Nou, wij en jullie nu ook, weten dat.

Groetjes Nico

___________________________________________________________

30 kilometer

Om 7.00 vertrokken wij vanaf Dordrecht in twee auto’s, 6 wijze mannen en 1 dwaze vrouw genaamd Wijsheid (Sophie).

Zij durfde het aan om met 6 mannen op stap te gaan, voor een 1½ uur durende tocht in het donker en de mist richting Apeldoorn.

Wij werden om 8.30 gastvrij onthaald om 8.30 in Dorpshuis de Brink. Er waren weinig mensen aanwezig. Wij dachten, dat iedereen al weinig was. Na afloop hoorden we, dat er 227 wandelaars aan de tocht hadden deelgenomen. Dordrecht was goed vertegenwoordigd met 27 mensen, waarvan 7 dus op de 30. De routebeschrijving was een zoektocht, want alle afstanden stonden op één papier. Maar wij hadden met een Fred een goede gids, die direct de nummers, waar wij rechts of links moesten afslaan ging aanstrepen.

Gelukkig was er goed gepijld met witte pijlen op de bomen.

Want mooie bomen (beuken en andere bomen, waar ik de naam niet van weet), landweggetjes en de eerste herfstbladeren en paddestoelen waren er deze wandeling genoeg.

'Papier hier!', zou de slogan kunnen zijn van Loenen. Want voor een groot deel dankt dit Veluwse dorp zijn bestaan aan de productie van papier (en karton). Papier van de Veluwe heeft een naam in de wereld. Loenen vormde, met Eerbeek, een andere plaats op de Veluwe, het centrum van de papierindustrie. Naar verluidt hebben zo'n 2500 inwoners van Eerbeek en Loenen werk in de branche.

Na een korte wandeling van een paar kilometer passeerden wij de naamgever van onze wandeling, namelijk de Waterval van Loenen. Dat is de Vrijenberg, waar de hoogste waterval in Nederland (15 m) spettert, aangelegd in de Vrijenberger spreng, om het snelstromende water te gebruiken voor het aandrijven van koren- en oliemolens, de papierindustrie en wasserijen.

Nu ook om het Apeldoorns Kanaal van schoon water te voorzien.