Wandelsportvereniging

       2 – Daagse  Achterhoek

Daar gingen we dan op 19 juni in colonne naar ons weekend adres.

Daar aangekomen was de koffie al klaar en de gebak lachte ons toe. Irma was geslaagd voor, ja een moeilijk woord, dus vraag het haar zelf maar. Het is in ieder geval in de zorg met gehandicapten. O nee; dat mag ik niet meer zeggen van Ria. Het heet nu: mensen met geestelijke en/of lichamelijke beperkingen. Nou ja, of dat nu zo makkelijk te onthouden is?

Nou, het was gelijk al gezellig, maar langzaamaan zocht iedereen toch z’n bed op. Ja, dat was wat: met 34 mensen op één zaal. Dat betekent dus de hele nacht gesnurk en iedereen naar de w.c. en veel te vroeg op. Je begint dus niet uitgerust aan de 1ste dag. Maar het weer was goed en de stemming zat er ook goed in. Het is daar een prachtige omgeving en de route was heel mooi. Na het maken van de groepsfoto door EfJee gingen we op pad.

De rusten waren gezellig en we dachten af te vallen deze dagen, maar met al dat snoep, cake en soep ging dat weer niet door. We hadden deze dag een grote regenbui , toen we net in de rust zaten, maar de 40 km lopers hebben die vol gehad. Zouden ze daarboven dan toch een beetje rekening houden met de oudjes?

Maar goed; zo na 25 km gaat bij Dicky en mij het licht uit, dus hebben we wat lopen zeuren en alles afgekraakt wat we tegen kwamen. Dat luchtte op en daarna waren we zo bij het Hoftijzer. Lekker eerst koffie en douchen en het eten voor ons kwam vanzelf.

De jongens waren voor het barbeknoeien en wij genoten daarvan. Er was volop, maar wat kunnen wandelaars vreten zeg. Om het wat te laten zakken, kwam Mario met z’n Pockettrompet en verraste ons met leuke muziek. De polonaise werd ingezet en niemand was meer moe. Maar helaas: niet te laat naar bed, want de andere dag was het vroeg opstaan. Wat een lekkere nacht; iedereen moe, dus lekker slapen. 

Het ontbijt stond al voor ons klaar en de koffie en thee was voor de mannen al geserveerd op bed; dit vanwege Vaderdag. Sommigen wisten niet eens dat het Vaderdag was: schande.

Deze 2de dag kon dus al niet meer stuk. De route was nog mooier dan de 1ste dag en ging voor een deel door Duitsland. Daar stond langs de weg zomaar een fiets en niet op slot. Bert zei: “Eindelijk m’n gejatte fiets terug” en stapte op. Maar we zijn wandelaars, dus heeft hij de fiets toch maar laten staan.

We hebben lop en zingen over de bloemen die we zagen: Korenbloemen, Margrietjes en over het koren enz. De rusten stonden weer op een mooie plaats. Opa kwam kijken of alles goed ging. Hier heb ik m’n Gronings in de strijd gegooid, maar Opa trapte er niet in. Hij zei:”Het liekt er op, maar ie kom nie van hier”. Alles in de omtrek was van mien, zei hij. De boerderijen, het land en zijn huisje. Ik dacht, wie mag mien dan wel wezen, dan ga ik er even heen. Maar mien betekent daar: mijn, dus viste ik achter het net.  

Na de rust ging het spul vrolijk weer verder, maar we raakten we het spoor bijster. Ik kreeg last van hallucinaties, want een molen had ik niet gezien toen we de route gefietst hebben. Ja, wat doe je dan; je vraagt aan Friese mensen de weg. De mannen bogen zich over de kaart en wij praatten fries en zongen Friese liedjes. Daarna wij weer verder en ja hoor, we kwamen weer op het recht pad, richting knooppunt 61. Ons lampje ging weer uit, maar Willen is Kunnen dus we gingen door. En ja hoor, de manege kregen we in zicht.

We hadden het weer gehaald. Ook de 40 lopers waren verkeerd gegaan, maar toen ze aankwamen hebben we gezongen en geklapt voor iedereen. Want we hoorden, dat er daar ook wel wat lampjes waren uitgegaan.

Maar iedereen was er en we konden weer lekker genieten van het avondeten. Nou, ik vind het een hele klus voor het team om dat steeds op tijd klaar te krijgen. Na het eten afwassen buiten door 2 ploegen.                                       

Ria en ik doken de w.c. en douche-cellen in en anderen gingen stof-zuigen en de slaapkamer vegen. Na een half uur was alles gedaan want vele handen maken licht werk.

Het was een zeer geslaagd weekend en de parcoursbouwer krijgt een dikke pluim, plus een doos bier en de barbeknoei van ons. Volgend jaar mag hij weer aan de bak, want we zijn nog lang niet uitgekeken op die streek. Ook de verzorging was grandioos, dus ging iedereen voldaan terug naar huis, alwaar we alles weer zelf moeten doen.

Iedereen bedankt voor de gezelligheid en tot de volgende tocht.

Korenbloempje