Wandelsportvereniging

Op vrijdagmiddag vertrekken Karin en ik vanuit Dordrecht naar België om weer iets nieuws te proberen en wel twee dagen wandelen. Karin had dit eerder gedaan, voor mij was dit nieuw. De reis duurde iets langer vanwege werkzaamheden aan de weg, dus een file. Dan wordt de tijd die dit duurt een geduldoefening met conversatie.

Wij vrouwen worstelen nogal eens met de TomTom.  Om er een spel van te maken geven we haar de naam Truus. Tenslotte is het een vrouwenstem. Dit zal wel heel herkenbaar zijn, namen geven aan het navigatiesysteem. Ook het commentaar wat we hebben is waarschijnlijk universeel. Zoiets van ja ja, nu weten we het wel.

De herhalingen over hoe af te slaan naar rechts of naar links is vaak irritant. Het is op de heenweg een keer gebeurd dat we de verkeerde weg namen en het was maar een klein stukje. Helemaal niet erg. Herberekenen maar.  Alleen de stress, als blijkt dat er een brug open is om een schip door de sluis te laten varen. Eindelijk mochten we verder, op naar Blankenbergen. Door de kleine straatjes rijden, tussen de mensen door die daar flaneerden, niemand sloeg op de vlucht het ging hartstikke goed.

Het hotel was een zee van rust na de autorit. Mijnheer Bach heette ons welkom en bracht ons naar ons verblijf.

Een tweepersoonskamer met gelijksoortig bed. Nu we schoten in de lach en verzekerde mijnheer Bach dat het ons wel zou lukken. Uitpakken en het stadje verkennen, even kijken of de zee er nog is. Jawel de zee is er het is een echte badplaats en de boulevard word druk bezocht met heel veel toeristen of wandelaars?  Hoge gebouwen met allemaal appartementen, zijn te huur of te koop. Niet zo aantrekkelijk vind ik.

We hebben op ons gemak heerlijk gegeten, een stapper menu. Zelfs live muziek, wat oudere nummers die je zo kan meezingen, maar gelukkig voor Karin en mezelf was ik aan het eten en kwam er geen geluid uit mijn mond. Soms kan ik mezelf niet inhouden en ga onwillekeurig meezingen. Echt dat gaat vanzelf. Hetzelfde met dansmuziek dan ga ik gewoon meedoen.

Hierna zijn we naar de rust van het hotel gegaan, om te gaan slapen om uitgerust aan de start te verschijnen.

Veel te vroeg wakker, nog even doezelen. Ontbijt, we worden verwend door mijnheer Bach met broodjes en de muziek van Bach. Het interieur is een beetje uit de jaren veertig, met veel glas in lood ramen. En het is er zo brandschoon, mijn petje af.

Wandelen in korte broek, want het weer is mooi de zon schijnt. Mijn korte broek is een beetje te groot voor een korte broek, of ik ben een beetje te klein. Maar we doen het er maar mee.

Door de duinen heen en diverse malen dwarsen over een weg heen, oversteken is dan de bedoeling. Het is leuk om deze woorden te leren kennen, het is zo leuk anders. Er werd veel uitgedeeld, koeken, drinken, en ook reclame materiaal uit Taiwan. Zelfs een zakje met gladiolenbollen die zullen wel niet in bloei staan voor de Nijmeegse vierdaagse! Ze moeten wel direct de grond in. Op diverse plekken waar we langs komen is het gewoon feest, heel veel gezel-ligheid. Er is een beeldentuin bij een oud verlaten klooster, waar weer een leuk terrasje is. Maar we gaan weer verder, we kunnen niet bij iedere uitspanning gaan zitten anders is het meer een zittocht dan een wandeltocht. Bij een kruising komen we Ria en Anita tegen, even bijkletsen, vertellen hoe het gaat.

Ik verbaas me iedere keer weer over het feit dat er zoveel mensen in beweging zijn en allemaal gaan we dezelfde richting op, naar het eindpunt. Een gezellig geroezemoes klinkt er als je wat sneller voorbij loopt. Zelfs kinderen en moeders met kinderwagens lopen mee.

In België doen ze ook aan kratten stapelen die meestal met veel lawaai naar beneden kletteren, omdat ze niet meer goed op elkaar staan. En degene die stapelt hangt dan aan een touw te spartelen. Gelukkig gezekerd door een begeleider. Nu daar moet je geen hoogtevrees voor hebben. Er is veel gelachen bij een uitbatertje waar we kippensoep aten,  de kip is overheen gevlogen. Maar het smaakte echt wel naar kip! Ja, een noodlanding van die kip was het commentaar. Er is veel muziek en joligheid en ontmoetingen met andere wandelaars. De eerste vraag is altijd, waar komen jullie vandaan? Even uitwisselen en oplopen met elkaar.

Uiteindelijk zijn we toch nog bij het eindpunt gekomen, waar iedereen een boterham met een visje kon ophalen. In alle gemoedelijkheid stonden we in de rij te wachten tot we aan de beurt waren. Ik heb wel bewondering voor de organisatie van deze tweedaagse, want we worden reuze goed verzorgd.

Na weer een nacht slapen en ontbijt, gaan we weer op pad. Deze dag zijn we met zijn zessen van de vereniging. Het regent en het is koud en dan over strand door het mulle zand sjouwen. Van binnen dacht ik, als dit maar niet te lang duurt want het is zo zwaar, ik kom haast niet vooruit. Maar gelukkig ook dit gaat weer voorbij en we komen in wat droger weer terecht en we lopen weer op asfalt. De natuur is prachtig alles is zo mooi groen en fris. Polderlandschap met hier en daar kleine dorpjes waar weer het krat stapelen gebezigd wordt. Wat ook opvallend is dat er weinig auto’s rijden waar gewandeld word. Dat is prettig. Op een gegeven moment hoorde we een vrouwenstem een liedje zingen. Een zelfverzonnen liedje, zoiets van, ik zit op de fiets en wil er graag langs enz. Dat klinkt zo vriendelijk daar ga je van glimlachen. Van een bel kan je zo schrikken, zei ze. Allemaal aardige mensen die aan het wandelen zijn. Het lijkt alsof ze hier verdraagzaam zijn tijdens het wandelen.

Gelukkig ging het wat waaien en volgens Frans is het tij veranderd dan is er ook een verandering van het weer. Ja, nu is het mooi helder weer en met leuke witte Hollandse witte schapenwolkjes en dat in België, hoe is het mogelijk.

Heerlijk dat weidse landschap, geeft een gevoel van ruimte. In de verte kan je dan zien waar we eerder zijn geweest en tegelijk is te zien waar we naar toe gaan. Doordat ieder dorp een kerktoren heeft, dienen ze als referentie punt. Dat is heel gemakkelijk oriënteren.

Een heuse rommelmarkt in een leuk dorp en met live muziek. We snuffelen even met zijn allen. En hier en daar wordt er een verzameling uitgebreid. Na de rust gaan we op weg naar het eindpunt. Maar voordat die bereikt is gaan we eerst nog een biertje ophalen als laatste presentje. Nog een paar kilometers en dan de nodige stempels ophalen en een grote medaille, daar mag iedereen best trots op zijn.

Spullen pakken, dag Blankenbergen, we zijn klaar en uitgewandeld en gaan weer terug naar huis met de Truus, Truus. Het was een gezellig weekeind samen met Karin.

De fotograaf is Karin en dit alles is opgetekend door Sofia.