Rhoonse Grienden tocht.

Zaterdag 24 januari vertrek 8.15 uur bij het station.

Met vier personen gingen we op pad naar Rhoon voor de wandeltocht door de Rhoonse grienden.


 

Daar aangekomen bij het start-bureau van de R.W.V., eerst ons ingeschreven en jawel na een lekker bakkie koffie gedronken te hebben konden we in principe op pad.

Maar Gijs, de opperbaas, had eerst nog een mededeling dat het traject geen 31 km was maar 32 km.

En hij had nog een probleem die we met zijn allen konden oplossen, er was namelijk iemand jarig of we even wilden zingen, nou dat gebeurde dus.

Om 8.50 uur konden we vertrekken richting Hoogvliet, waar de rust op 9.710 km was. Maar zover was het nog niet, we kregen onderweg nog wat hindernissen, want het had vrijdags zoveel geregend dat het modderig was en hier en daar grote plassen water stonden. Bij een van deze plassen stond een hekje waar we door moesten, achter het hekje hadden ze wat takken neer gelegd waar je op kon gaan staan. Deed je dit niet dan stonden je schoenen vol, maar voor we dit deden moesten we zo n stap maken dat je bijna in een spreidstand stond en je apparatuur bijna nat werd. Afijn dit overwonnen liepen we verder naar de rust die bij de Mc Donalds was. Wim Vermey was niet te houden want ze hebben lekkere donuts hier, dus ik had een lekker bakkie koffie en donuts besteld voor ons vieren, die er grif ingingen.

Na de rust gingen we op pad naar de wagenrust van de rwv die op 14.175 km was. Na ook wat hindernissen genomen te hebben, waaronder trappetjes en grasstukken kwamen we aan. Hier een beker bouillon gedronken met ontbijtkoek en een dropje gesnoept te hebben gingen we weer op pad.

Langs het water werden we gestuurd waar een vlonderpad was aangelegd (nee Frans geen gevonden pad), die wel eens glad was en door de hoge stand van het water dagen ervoor bedekt was met riet en ander afval.

Aan het eind van het pad mochten we nog even glibberen door de modder, waar we onder weg onze schoenen moesten ontdoen van de klodders modder.

Nadat we dit gedaan hadden, kwamen we langs de schapen die hier vrij rond liepen. Het wandelpad hadden ze zo onder gekeuteld, dat we over het gras moesten lopen. Bij de handbal vereniging zouden we rust hebben maar die sloegen we over.

Onderweg hadden we het over borstels om je schoenen schoon te vegen en Wim had het toen over pleeborstels en zelf over een play boy. Ik vertelde hem dat dit een boekje was waar blote of schaars geklede dames in voorkomen, (ja Frans, nu breng ik je weer in de war met je panorama blad want daar staan lekkere meiden in, maar in de play boy o, la, la). De dames lagen in een deuk, maar goed op 22.930 km was de rust restaurant Abel.

Daar bestelden we, ja u raad het al een lekker bakkie koffie, de mensen die na ons kwamen moesten wel een kwartier op hun bakkie koffie of chocomel wachten. Wat een tent hè.

Goed op pad, door de grienden wat goed te belopen was en een paar bruggetjes genomen. Waar ik nog even in de slip ging, (nee Frans ik heb me niet uitgekleed), kwamen we weer eindelijk in de bewoonde wereld, waar Karin vertelde dat ze vroeger ook in het riet of grienden liep. Dat ben ik even kwijt, maar dat was voordat ze ging wandelen, waarop ik zei: toen was je nog jong en onbedorven, ik kreeg gelijk een tik en moest er om lachen.

Eindelijk waren we gearriveerd op de laatste wagenrust waar we nog wat dronken en een plakje ontbijtkoek namen.

Daar vandaan werden de laatste km afgelegd, nog langs een hertenkampje gelopen waar kippen, konijnen en bokjes rondliepen.

Op het eindpunt aangekomen en ons afgemeld en nog wat gedronken te hebben, gingen we weer voldaan van een mooie wandeltocht naar huis.

Groetjes Willem