Wandelsportvereniging

Vrijdagmiddag vrij genomen bij de baas en dan nog even naar bed,

om vier uur weg gereden naar  Ooltgensplaat en daar nog wat te

eten gehaald. Daarna hebben we de startbewijzen opgehaald en toen

was het wachten op de start. Zeven uur mochten we vertrekken, maar

nog net voor zeven uur zag ik dat het erg donker werd, dus nog even

een plek opgezocht waar we tot de laatste minuut eventueel konden

schuilen. En dat was nodig, want het was een korte maar hevige

plensbui maar we konden droog op weg.

Eenmaal op weg werd het weer beter het was wel wat warm om te

lopen, de eerste controle was op Middelharnis alwaar ook wat te

eten was. Het liep tegen de donker en we zouden dus nu het licht erbij

moeten houden. Na de stop was er weer regen en naar achteraf bleek,

een klein buitje probeerde de moed eruit te halen. Maar we hadden zo

onze noodponcho’s aan en na vijf minuten konden ze ook weer uit,

het bleek een spelde prik te zijn.

Later op de avond, toen we Stellendam in het zicht kregen werd

het pas echt eng. Aan de overkant van het water ligt de Maasvlakte en

Rotterdam en vanuit zee zagen we de bliksem aankomen. Die trok aan

de overkant het land op, de vraag was dan ook, krijgen wij daar ook

wat van, maar gelukkig we bleven gespaard. We konden droog gaan

rusten in Stellendam alwaar we Alie Vink nog even hebben gesproken,

die er voor het Rode Kruis aan het werk was.

Na de rust gingen we verder, nu gingen we richting duinen en

strand, net voordat we het strand op zouden gaan begon het weer te

regenen. En hierbij zat ook een onweersklap dus op de rustpost,

die net voor het strand zit, maar even afwachten en gelijk maar naar

de wc. Het was net lang genoeg om de bui over te laten gaan en toen

gingen we het strand op, dit zou een zwaar stuk worden. In de

media was al gemeld dat er drijfzand was, dus daar moesten

we voor uitkijken. Maar dit jaar was er veel werk van de zogenaamde

breeklichtjes gemaakt en het kon dus eigenlijk niet fout gaan. Na het

strand, op naar Port-Zeelande alwaar de volgende rust zou zijn en

waar we hadden afgesproken Alie nogmaals te zien. Die al belde waar

we bleven. Alie die tijdens de koffie de voeten van Anita nog even

behandelde, wenste ons een goede verdere wandeling en zelf mocht ze

naar huis om te gaan slapen omdat een andere ploeg het hierna over

zou gaan nemen.

Wij gingen weer op pad, maar net buiten besloten we snel de poncho

maar weer aan te doen het werd zo verschrikkelijk donker, terwijl het

net licht moest zijn. We hadden ze nog niet aan of het kwam al met

bakken naar beneden. Het bovenlijf bleef aardig droog maar de

schoenen waren van binnen nog natter dan van buiten en ze waren

toch behandeld. We probeerden de moed er in te

praten en gingen verder, het werd weer droog en net toen we dachten

het ergste gehad te hebben werd het eng. We waren een dijk

opgegaan na Ouddorp en daar begon het pas echt te spoken. We

konden geen kant meer op, links was de dijk zo stijl, er was een

sloot, dat als we er naar beneden wilden nooit meer naar boven

hadden gekomen. Links was de dijk zo weinig dalend

dat het niet uit zou maken of we nou naar beneden zouden gaan of

boven zouden blijven. We besloten zo snel als we konden te blijven

lopen en na verloop van tijd werd het weer wat beter. Dat was dan

ook de laatste regen die we die dag zouden zien, de voeten bleven nog

lang nat en het werk van Alie had daardoor niet zo veel zin meer.

Nog voor we op de rust waren had de organisatie er een dijk, waar we

normaal boven zouden lopen, uitgehaald. Deze was zo slecht dat

we onderdoor moesten, op zich liep dit beter en het maakte in afstand

niets uit. De laatste echte rust was in Herkingen, hier een lekker bordje

soep gegeten en toen weer verder voor de laatste dertig kilometer.

We waren eerder als het jaar hiervoor, dus het ging goed. Het

werd nu warm, dat kon er ook nog wel bij. Eer we Oude-Tonge voorbij

waren begon de zon behoorlijk te branden, nu begon de tijd ook te

spelen. Je vraagt je af of de afstand wel klopt, maar aangezien ik de GPS

bij me had kon ik er uit opmaken dat dit wel goed was. We

hadden nog anderhalf uur bij de laatste 5 km en geloof het of niet

die hebben we benut. Dertien minuten voor de sluiting waren we

binnen, na een zeer zware tocht .

Frans en Anita