Wandelsportvereniging

Allereerst om aan een slaap-plaats te komen in groepsaccom-modatie Maikenshof in Berg en Dal. Toen bleek dat we ook van de verzorgingsposten gebruik konden maken, hebben wij ons ook hier voor opgegeven. En het moet gezegd het was allemaal perfect geregeld en is ons zeer goed bevallen!

Op maandag komen we met de auto naar Berg en Dal en gaan met de groep van DDV op de fiets naar de Wedren om aan te melden. Daarna weer berg op terug naar Maikenshof.

Bibi slaapt op de kamer bij Arina en Karin. Zenuwachtig gaat Bibi om 20.00 uur naar bed maar om 22.30 uur is ze nog wakker. Dan gaan Arina en Karin er ook nog eens midden in de nacht uit. Al met al niet bevorderlijk voor de start van je eerste 4-daagse.

Eindelijk is het dan zover, na een goed ontbijten een fietstocht van 5 km staat Biep voor de start. Ze is nog half wakker als Radio Noord-Holland belt voor het dagelijkse interview met de jongste deelneemster uit de provincie. Omdat het lekker gaat, lopen we zonder pauzes door naar de eerste verzorgingpost en dan zijn we al over de helft. Daar wordt naar de drukpunten op haar enkels gekeken, een speciaal stukje pleister en vette watten erop en daar gaat ze weer.

De dorpjes waar we doorheen lopen maken veel indruk en voor we het weten is het 15.30 uur en zijn we terug op de Wedren. 2

De sokken gaan uit en de drukpunten zijn weg. Super die verzorging onderweg.

Die nacht gaat het slapen veel beter.

Woensdag wordt Bibi niet eens wakker van Arina en Karin en verschijnt ze uitgeslapen aan het ontbijt.

Omdat Gert weer te laat is, fiets Bibi met haar nieuwe opa’s en oma’s mee naar de start. Het begin gaat weer heel goed maar omdat ze het vervelend vindt om steeds te moeten stoppen om te plassen, drinkt en eet ze niet genoeg.

Na 25 km komt daarom ook voor Bibi de man met de hamer om de hoek kijken. We zijn vlak bij de laatste verzorgingspost en daar wordt ze opgevangen met een warme deken en een kop soep. We spreken af dat we vandaag proberen uit te lopen en dan stoppen we er mee. De soep doet echter wonderen want als we weer verder lopen kan pa haar amper bijhouden.

Bij de finish groet ze de vrouw die haar inmiddels kent met “Tot morgen” dus het plan om te stoppen is weer van de baan.

Die avond komt haar wens qua eten uit. Patatjes met een hamburger. Na het eten nog even langs de masseur en dan snel naar bed want van wandelen wordt je best wel moe.

Dan is het al weer donderdag. De dag waar Bibi best wel tegenop ziet.

De zevenheuvelenweg staat op het programma. Het begin gaat weer op de automatische piloot. Bij de eerste verzorging meteen weer aan de soep want dat beviel goed de dag daarvoor. Dan komt de eerste heuvel. Deze blijkt nog niet eens tot bij de 7 te horen waar deze dag zijn naam aan te danken heeft. Na een extra stop bij ’t Zwaantje voor soep met brood lopen we door naar Groesbeek waar de 40 en 50 km erbij komt en de heuvels beginnen.

Als we bij de verzorging zijn blijkt dat we er dan al 5 heuvels op hebben zitten.

Alle opa’s en oma’s zijn er inmiddels achter dat je Bibi eerder af moet remmen dan op moet jagen want ze vliegt over de heuvels. De verzorging is dan ook meer nodig voor de volwassenen dan voor Bibi. Na de stop hebben we nog een kranslegging op de Canadese-begraafplaats bijgewoond. Zeer indrukwekkend.

Als je echter de openbare weg weer opstapt sta je meteen weer in het feestgedruis.

Bibi heeft het erg naar haar zin en onderweg deelt ze stickers uit

van onze website www.sjokkingtwo.nl. Het laatste stuk door de stad is ook weer erg gezellig en dan zit de derde dag er ook al weer op. ’s Avonds verkoopt Bibi nog een aantal T-shirts voor het goede doel KiKa waar wij voor lopen en dan snel naar bed, want morgen is een belangrijke dag.

Vrijdag begint net als donderdag met regen. Veel regen maar niet zoveel dat de schoenen doorweekt raken. Voor we het doorhebben zitten we bij de eerste en laatste verzorging.

We bedanken iedereen en lopen dan door naar de camping bij Heumen voor onze laatste bakkie soep.

Dan komen we bij Malden waar de 40 en 50 km erbij komen. Wat een feest is het vanaf dit punt. Als we wilde hadden we wel een kruiwagen met gladiolen aan kunnen pakken. We lopen door naar Mc. Donalds en onderweg krijgen we ons laatste knipje. Gert houdt het niet droog. Wel gehoopt maar op dinsdag niet verwacht. Bibi haalt haar eerst 4-daagse kruisje. Bij de verzamelplaats feliciteren alle wandelaars van DDV elkaar en Bibi en Gert worden niet overgeslagen.

Als DDV vertrekt besluiten we nog wat patatjes te eten en dan gaan we op zoek naar mama. Zij staat vlak bij de finish met een groot spandoek te wachten met vriendin Esther en een vriendinnetje van Bibi, Mariska, die eerst ook mee wilde lopen maar geen tijd had om te trainen. Bibi sprint naar haar moeder. Pa zou dit ook wel willen maar kan niet meer. Met z’n allen lopen we over de finish waar SBS6 Bibi eruit pikt voor een interview.

Dan snel naar de Wedren en het kruisje ophalen. Daar zien we Fleur weer. De jongste deelneemster die we al eerder waren tegengekomen en het laatste stuk er doorheen hebben getrokken. Zij ziet er niet blij uit. Bij haar doet alles pijn en zij weet zeker dat ze er volgend jaar niet bij is.

Gert gaat snel de auto halen en met zijn allen rijden we naar Maikenshof. RTV N-H belt nog om te feliciteren en dan kunnen we snel aanschuiven voor het diner. Iedereen juicht als Bibi binnenkomt met haar eerste kruisje. Na het eten mag Bibi de verzorgingsmedaille van Gert aan Cor geven. Eigenlijk is deze medaille namens alle wandelaars van DDV, voor de hele verzorgingsploeg als blijk van dank voor de verzorging tijdens maar ook na het wandelen. 4

Dan pakken we onze koffers en gaan weer richting Uithoorn. Als we wegrijden staan alle wandelaars plus aanhang in een erehaag klaar om ons uit te zwaaien. Al met al kunnen we spreken van een geslaagd 4-daagse optreden van Bibi, één van de jongste deelneemsters in 2008. Als u nog een bijdrage wilt leveren aan de inzamelingsactie voor KiKa kunt u dit nog doen via onze site www.sjokkingtwo.nl. We willen natuurlijk ook een groot bedrag over maken aan de stichting die zich inzet tegen kinderkanker.

Misschien tot volgend jaar.

Bibi en Gert Loogman