OME KEES

So beste vriende, daar zein we weer met un nieuwe beidrage an ons onvolprese klupblad.

Ja, ja, de kop van ut nieuwe jaar is der vanaf en dat hebben we weer gewete. Opeens leik ut weer un bietie op un winter. Natuurleik geen winter zoals in de jaren 40 of die van 1963, maar in ieder geval lag der weer eis op de slote en vaarte en dan breek natuurleik de schaatsgekte weer uit. Honderd duizende mense op ut eis en af en toe ok letterleik en dan motte de hulpdienste volop an ut werk. Keik en dan ken je toch zien asdat de maatschappei verandert is. As wij vroeger op ons giechel ginge, dan most je maar zien hoek je bei de dokter kwam. Der zein hele verhale van mense, die kilometers geschaatst hebbe met un gebroke enkel of arm. Tegenwoordig met al die moderne hulpmiddele gaat dat toch wel wat anders. Je keik gewoon effe op je GPS toestel en bel dan met je GSM toestel naar 112 en dan zeggie: “ik leg daar en daar en kom me maar hale en wel un bietie vlug, want anders wete we je later wel te vinde”. Hebbe jullie die foto gezien van twee van die hulpverleners op de schaats en de brancard met zich mee douwend?

Onvoorstelbaar toch. Ok bei ons in de club is de gladheid niet onopgemerkt gebleven. Erik Buizer die un paar jaar geleje met zun meide ging schaatse en daar vervollegens weke plezier van heb gehad, die dacht bei zun eige, ik ga niet op ut eis, ik ga gewoon met mun fiets naar mun werk en wat denk ie?, juist. Hij tuimelt van zun fiets af en loop na al weer un paar weke met un gebroken pols. Sterkte, beste vriend, ut komt ooit nog wel es goed.

Zein jullie allemaal op de Oliebolletocht geweest? Ja toch, want ut was behoorleik druk en daar ware veel Dedevee’rs aanwezig. Mooi toch en daar ben ik best trots op. Motte jullie wel vaker doen, ik bedoel met un grote groep naar un wandeltocht.

Ik heb ok nog un briefie gehad van un kennis uut Drente. In dat briefie stond un heel verhaal over bere (masterbere geloof ik). Ik zal daar verder niet op in gaan, want ja, je mot tegenwoordig weer op je woorde passe, maar ut deed mein toch wel goed asdat ze ok daar in gewone volktaal schreive en dat die kennis geleik an mein most denke.

Na vriende, it einde van de bladzei kom in zicht en dan mot je gaan afronde, zoals dat tegenwoordig heet. Ik reken er weer op asdat jullie un heel klupblad gaan vulle over de spelletiesdag en ik zal met spanning wachte op wat jullie der allemaal van make. O ja, ik heb natuurleik spionne die meekeike, dus ik hoor ut toch wel en ik zal niemand spare as ut mot.

 

De groete van Ome Kees (nr. 252 – februari 2009)