OME KEES

 

So beste vriende, daar zein we weer met un nieuwe beidrage an ons onvolprese klupblad.

Tis elleke keer utzellefde. Op ut laatste moment mot der nog wat geschreve worde en as dat dan gelukt is, dan laat de moderne techniek je in de steek. Keik, heel vroeger dan schreve we nog, heel netties en binne de leine, want dat hadde we zo geleerd. Later ware der opeens schreifmachines en dan zatte we alles netties te tikke en as je dan un fout maakte, dan werd daar un soort lak overheen gesmeerd en werd de goeie letter alsnog ingetikt. Je leverde dan je stencil, al dan niet met veel rooie vlekke in, en dan werd op de stencilmachine ut klupblad gemaakt. Der zein binnen onze klup mense, die echt ure an die stencil-machine hebben staan te slingere om alle klupbladen te maken. En nau hebbe we dan printers. Je druk op un knop en alles rolt uit de printer. Prachtig, prchtig, totdat ut opeens niet meer werkt. En dan word je echt helemaal knettergek en mot je de hulp in gaan roepe van kindere (en die wete der ok niks van) en dan uiteindeleik zijn ut de kleinkindere, die met veel pijn en moeite wat tijd voor je vrijmake en ut probleem voor je oplosse en je dan ankeike met un gezicht zo van: “en snappie dat dan echt niet, opa” en dan mot je daar nog dankbaar voor zijn ok.

In ieder geval, mijn verhaal staat weer op papier en jullie kenne ut alle-maal weer leze.

Ik mot zegge, jullie hebbe goed geluisterd de laatste keer, want ik hep begrepe asdat ut klupblad vol staat met verhale over de spelletiesdag. Zo als ik al had aangekondigd, zein der wat mense geweest, die voor mijn de boel goed in de gate gehouwe hebbe. Ze hebbe vastgesteld, dat iedereen, die aanwezig was, zich buitengewoon hebbe gedrage, want ja, der is natuurleik niemand die door Ome Kees op de hak genome wil worde. Dat is natuurlijk ok wel weer jammer, want dan hep ik minder om over te schreive en dan mot ik wat anders verzinne om mijn bladzeide vol t kreige. Ik hep begrepe asdat der nog meer mense in ut gebouw aanwezig ware om huisies te make voor dakloze eende en dat jullie toch wel un beetje last hebbe gehad van de takkeweive, maar dat der verder un goeie sfeer heerste en der ok nog wel wat gelache is, zo met mekaar.

Ik ken wel zegge asdat Willem tevreje ken zein over de reacties van de leje die meegedaan hebbe en dat degene, die vollegend jaar de organisatie op zich neemt, un zware klus gaat kreige.

Nau, dat was ut dan wel weer zo’n bietie voor deze keer, ik ben benieuwd of der over de gewone wandeltochte ok zoveel geschreve wordt. De groete van Ome Kees.                       (nr. 253 –        maart 2009)