OME KEES

 

So beste vriende, daar zein we weer met un nieuwe beidrage an ons onvolprese klupblad.

Ja vriende, ut leikt der op asdat de winter voorbei is. Officieel is de lente al eun paar dage geleje begonne, maar dat ken je an de temperatuur nog liet afleze. An mun bloemeties trouwens ok niet, want die wille voorlopig hun neus nog niet bove de grond uitsteke. Je ken dat ok navrage bij de amateurboere binnen onze vereniging.

Maar, op ut moment dat deze regels an ut papier worde toevertrouwd, scheint buite de zon en de weermense (weermanne mag ik tegen-woordig niet meer zegge met al die weervrouwe) hebbe angekondigd asdat de lente nau echt gaat beginne.

En wat doet ons bestuur dan? Juist, die organisere un busreis naar de Keukenhof. Precies op ut juiste moment en nau maar hope asdat de bloeme ok echt bovend e grond zein gekomme.

Overigens, jullie kenne allemaal dat verhaal van jare geleje, dus ik reken er op, asdat jullie je nieties gaan gedrage.

Waar ik ut ok effe over wil hebbe, is de solidariteit.

Wat bedoel je daar nau mee? denke jullie wellicht.

Nau keik, ik stam natuurleik uit un ver verleje, toen solidariteit nog un gewoon woord was. Ut betekende toen vooral asdat je alles met elkaar deelde. Lief en – vooral – leed. Wij liepen toen nog elke week in de groep en dan was je helemaal op elkaar angeweze.

Toen ut groepslope werd afgeschaft en daar op verschillende afstande werd gelope, zag je telkens groepies van onze vereniging bei elkaar lope. In die groene pakke van tegenwoordig zein jullie al van verre herkenbaar en dat geeft ok un bepaalde uitstraling. Kern van dat lope is, dat we per afstand met elkaar vertrekke, onderweg gewoon kenne lope met wie we wille en dat we in de ruste op elkaar wachte en dan ok weer gezamenleik uit die ruste vertrekke. Daar is onze vereniging uniek in en dat mot vooral zo bleive. Niks geen regels gaan make, maar gewoon vanuit je eige un beetje solidariteit jegens de andere leje tone, en dan komt ut allemaal best in orde. Ik wilde dat toch wel es effe kweit, want in de tegenwoordige teid denke de mense vaak alleen nog an der eige en op die manier ken der zo maar iets moois naar de knoppe gaan.

Over knoppe gesproke, ik hoop asdat jullie un mooie dag gaan kreige op de Keukenhof. Geniet der van en – vooral niet vergete – schreif der ok es over.

 

De groete van Ome Kees.                       (nr. 254 –             april 2009)